“Money, money, money. Must be funny, in the rich man’s world. Money, money, money. Always sunny, in the rich man’s world. All the things I could do if I had a little money, it’s a rich man’s world”
Dit nummer kun je horen wanneer Renske, Denise en ik de afwas doen. We vinden het wel passen bij de situatie waar we ons in bevinden: studeren in IJsland 😉

Oké genoeg negativiteit, studeren in IJsland is nog steeds fantastisch! Reykjavík begint nu echt wel als ‘thuis’ te voelen en ik begin de stad steeds beter te leren kennen. Zelfs zo goed dat wanneer toeristen mij de weg vragen, ik ze daadwerkelijk de goede kant op kan sturen 😀
Maar of ik al echt helemaal gewend ben aan het mooie Reykjavík? Nee, dat zeker niet. Ik kijk nog steeds op van de Hallgrímskirkja, die eerlijk waar elke dag mooier wordt. Ik verbaas me nog steeds over het weer: gisteren was het warm, zonnig en geen sneeuw te bekennen, terwijl ik nu aan de keukentafel zit met een uitzicht dat bestaat uit witte huizen, witte bomen en witte straten. En morgen kan het weer gigantisch stormen, zoals een paar dagen geleden toen we naar huis moesten lopen van school. Het waaide zo hard dat we echt flink veel moeite moesten doen om te blijven staan, Renske moest zich zelfs vasthouden aan een paal om er niet vandoor te vliegen 😉

Wanneer ik in m’n eentje door de hoofdstad van dit mooie eiland loop, ingepakt met muts, sjaal en wanten, dan kan ik de glimlach op m’n gezicht simpelweg nog steeds niet onderdrukken.
Ook word ik nog steeds betoverd door de bergen die altijd maar weer opduiken. Ik kan er wel uren naar kijken, zo bijzonder mooi! Ik word daarom nog steeds afgeleid tijdens de les, want met dit uitzicht is naar buiten staren nog nooit zo leuk geweest:

In het weekend van 5, 6 en 7 februari was het Winter Lights Festival hier in Reykjavík. Met dit festival vieren de IJslanders de winter, maar ook dat de donkere dagen achter de rug zijn en dat het vanaf nu alleen maar lichter wordt. Februari is namelijk de maand met het groeiende licht (elke dag 7 minuten daglicht erbij!).
Het hele weekend van het Winter Lights Festival was volgepland met activiteiten gericht op cultuur, kunst, geschiedenis en sport. Vrijdagavond kozen we ervoor om met de vriendengroep naar Museum Night te gaan. Alle musea in Reykjavík en omstreken waren namelijk helemaal gratis, dus ja hier moet je gebruik van maken. Uiteindelijk zijn we bij de volgende musea geweest:

• Saga Museum
• Vikin Maritime Museum
• Reykjavík Art Museum
• National Gallery of Iceland
• National Museum of Iceland

Vooral de musea gerelateerd aan geschiedenis (National Museum & Saga Museum) vond ik helemaal geweldig. Het Saga Museum was gericht op de Vikings. Alles was ingericht alsof we de wereld van de Vikingen binnenliepen. Er liepen zelfs IJslanders rond verkleed als Vikingen die mensen probeerden te laten schrikken… Dat is bij Renske en mij natuurlijk helemaal niet gelukt hoor…
Anyway, de musea waren stuk voor stuk heel erg mooi en interessant. Wat ik erg gaaf vond was dat, terwijl ik alle borden aan het lezen was, ik erachter kwam dat ik inmiddels al best wel wat wist over de geschiedenis van IJsland! Dit dankzij de colleges en boeken over de geschiedenis en cultuur van IJsland.
Na de tijd hebben we met z’n allen nog wat gedronken bij Hressó en we hebben de avond weer afgesloten met dumpster diving bij Dunkin’ Donuts. Dit keer slaagden we met 33 donuts ter waarde van €70,- omnomnom 😉

Zaterdagavond genoten we van Pool Night. Alle zwembaden in Reykjavík waren gratis en open tot middernacht. We hebben lekker relaxed in de hottubs en gezellig gekletst. Ik kan het nog steeds iedereen aanraden: lekker buiten genieten van de warmte met een sterrenhemel boven je hoofd. Ook deze avond hebben we mooi afgesloten. We zaten nietsvermoedend aan de keukentafel toen we ineens een berichtje kregen van Micael: “Northern Lights above the lake!!!” Dus hupsakee snel alles aan de kant en dikke sprint naar boven, ons dak op. En ja hoor daar waren ze weer: net zo mooi, adembenemend en magisch zoals altijd ❤

The Winter Lights Festival was trouwens niet het enige bijzondere wat hier in IJsland werd gevierd. Omdat de Veertigdagentijd voor Pasen weer is aangebroken stonden de afgelopen dagen in teken hiervan. Maandag was het Bolludagur, de dag waarop de IJslanders allerlei ronde dingen eten zoals de, in Nederland bekend als, roomsoezen. Dinsdag was het Sprengidagur (vette dinsdag), de dag waarop men hier zoveel mogelijk zout vlees en bonen eet. Tot slot was het Öskudagur op woensdag. Deze dag is vergelijkbaar met Halloween. Op deze dag is het namelijk traditie, vooral voor kinderen, om verkleed rond te lopen. Na schooltijd gaan de kinderen alle winkels langs en zingen ze liedjes in ruil voor snoep.

Öskudagur heb ik heel bewust mee kunnen maken. Woensdag was namelijk onze eerste stagedag! Samen met Wieke loop ik stage op Landakotsskóli, een hele mooie school naast een gotische kerk. De school is best groot en heeft sinds dit jaar een International Department. De groepen lopen van Grade 1 (5 jaar) tot Grade 10 (16 jaar). Vijf dagen lang ga ik stagelopen bij Grade 1 en Grade 5.

Onze eerste stagedag was erg leuk en leerzaam, vooral omdat het dus een speciale feestdag was. We zagen meteen grote verschillen tussen deze basisschool en de basisscholen in Nederland. Schoenen zijn binnen niet toegestaan, dus alle leerkrachten en leerlingen lopen gewoon rond op sokken. Lesgeven op sokken… Dat is beslist iets nieuws. Ook lunch was heel iets anders dan dat we in Nederland gewend zijn. Alle leerlingen eten gezamenlijk in de kantine. En dan heb ik het niet over boterhammen, maar over warm eten (vlees, aardappelen, groenten) dat wordt klaargemaakt door de keuken. Ook de leerkrachten eten hiervan mee, dus ik heb mijn boterhammen met kaas maar braaf in mijn tas gelaten en genoten van gebakken vis.
Zoals ik al zei was het die dag Öskudagur. Echt waar alle kinderen waren van top tot teen verkleed en de leerkrachten deden zelf ook enthousiast mee. Ik heb van alles langs zien lopen: Yoda, Luke Skywalker, Darth Vader, Spiderman, Harry Potter, Fairies, Wizards, Zombies, Ninjas, Clowns, Pirates, Ninja Turtles, Devils en nog veel meer.
Met de bus gingen de leerlingen naar een gymzaal en hier hebben alle leerlingen en leerkrachten van de school met elkaar gedanst. Echt iedereen was mooi verkleed en deed vrolijk mee, erg leuk om te zien.
Deze dag heb ik de hele dag gekeken bij Grade 1. Ik zit in de Icelandic Department dus alles wordt gewoon in het IJslands gedaan. In het begin vond ik dit best wel jammer. De leerkracht sprak alleen maar IJslands tegen de leerlingen of tegen haar collega’s. Wanneer ik iets in het Engels vroeg gaf ze kort antwoord en ging vervolgens weer terug naar IJslands. Ik kreeg geen mogelijkheid om mezelf voor te stellen aan de leerlingen en kreeg geen echte reacties wanneer ik vroeg of ik wat kon doen. Dit vond ik best teleurstellend. Ik ben op een gegeven moment maar gaan zitten om aantekeningen te maken. Een meisje kwam nieuwsgierig naar me toe en vroeg me wat in het IJslands. Ik vroeg of ze ook Engels kon spreken omdat ik haar natuurlijk niet verstond. Verbaasd keek ze me aan en uiteindelijk kon ik maar één ding zeggen: “Ég tala ekki íslensku”, waardoor ze teleurgesteld weer terugliep naar haar plek (één pluspuntje: ik sprak de zin dus wel correct uit! :D)
Toen de schooldag tot zijn einde liep mochten de kinderen vrij spelen. Weer deed ik een poging om te praten met mijn mentor, maar ze ging in het IJslands met iemand bellen dus helaas hield het hier op. Ik ging vervolgens maar tussen wat leerlingen in zitten, in de hoop dat er iemand Engels kon. Gelukkig was dit zeker het geval! Blijkbaar leren veel kinderen thuis Engels van hun ouders, want het waren de 5-jarigen die met een mooier Engels accent spraken dan ikzelf. We hebben gezellig kunnen kletsen en uiteindelijk vroeg ik de kinderen om mij een IJslands woord te leren. Na een kort overleg in het IJslands besloten ze mij het woord ‘risaeðla’ te leren. Vertaling: dinosaurus…

Ondertussen heb ik in de afgelopen dagen mijn eerste boek uit de IJslandse literatuur gelezen: The Greenhouse. In college van Icelandic Culture and Natural Legacy hebben we het boek uitgebreid besproken en geanalyseerd. Zo leuk en interessant om zo ‘diep’ in een boek te duiken. Het is echt grappig om te beseffen hoeveel verschillende gedachtes en meningen er kunnen ontstaan door één boek.
Verder hebben we in de colleges veel geleerd over de geschiedenis van literatuur en poëzie in IJsland. De volgende colleges gaan over the food, music, theatre and art of Iceland. Ben heel benieuwd, want op veel vlakken is IJsland zo anders dan de landen die ik tot nu toe ken.
Zo is het bijvoorbeeld heel normaal om in IJsland vanaf je 20^e al te beginnen aan kinderen en wordt het zelfs gezien als raar wanneer je op je 25^e nog geen kind(eren) hebt. Echt waar, bij elk vak dat ik volg zitten meerdere IJslandse studenten, van mijn leeftijd, die al kinderen hebben terwijl ze dus gewoon nog studeren.
Na volgende week is het helaas alweer afgelopen met het Culture gedeelte 😦 Gelukkig beginnen we dan wel aan het Nature gedeelte, maar ik ga de leerkracht, de Sagas, de geschiedenis en de boeken zeker missen!

Adventures and surprises

So, studeren in IJsland brengt heel wat gebeurtenissen met zich mee. Het is een land waar je van alles kunt beleven. Wieke en ik zijn er inmiddels behoorlijk goed in geworden om dit soort gebeurtenissen mee te maken. Een bezoekje aan een hotspring buiten aan de kust werd uiteindelijk zeker niet zomaar een bezoekje, maar dit verhaal kennen jullie al inmiddels. The Northern Lights bekijken bij de Lighthouse gebeurde ook niet zonder een leuk verhaal en een kaarsje aansteken in de Hallgrímskirkja lukte ook niet zonder een bijzondere gebeurtenis.

Op maandag was de kans op het zien van the Northern Lights maar liefst 5 op een schaal van 9. Met de hele groep namen we de bus naar the Lighthouse in de hoop dat we weer het mooie natuurverschijnsel gingen zien. Helaas kwamen de Lights niet opdagen, dus gingen we lekker liggen in de duinen en genoten we van de heldere sterrenhemel. Op een gegeven moment kwamen we tot de conclusie dat Wieke en ik allebei toch echt behoorlijk nodig een bezoekje moesten brengen aan het toilet. Maar ja, waar vind je nou zo 1, 2, 3 een WC? We gingen maar een eindje lopen in de hoop ergens iets tegen te komen, maar helaas slaagden we hier niet in.
Uiteindelijk kwamen we terecht in een woonwijk. De nood was echt hoog, dus bij het eerste het beste huis dat we tegenkwamen hebben we aangebeld. Een IJslandse vrouw nam op via de intercom en we legden uit dat we toeristen waren die heel nodig naar het toilet moesten. De vrouw gluurde even door het raam en deed uiteindelijk de deur open, met een grote mooie hond erbij. Ze was heel lief en gastvrij. Natuurlijk mochten we gebruik maken van haar WC. We raakten aan de praat en het bleek dat ze vroeger vlakbij Hallgrímskirkja heeft gewoond, waar wij nu wonen. Ook gaf ze vroeger les op de School of Education, waar wij nu lessen volgen. Super toevallig!
Ze was heel geïnteresseerd in waar we vandaan kwamen, waarom we hier waren etc. Het was zo leuk dat we de tijd helemaal vergaten. Toen we naar buiten liepen zagen we onze groep aan de overkant lopen. Wij waren inmiddels lekker opgewarmd en helemaal vrolijk, terwijl de rest nog verkleumd en teleurgesteld was omdat we the Northern Lights niet echt hadden gezien.
Maar niet getreurd want een paar dagen later zagen we de indrukwekkende magische Northern Lights weer heel goed vanaf ons dak!

Op een andere dag deden Wieke en ik een poging om naar de Hallgrímskirkja te gaan. Ik wilde hier een kaarsje aansteken en Wieke ging mee voor steun. Maar toen ze de voordeur achter zich dicht deed ging er iets mis waardoor de huid van haar vinger openklapte en enorm begon te bloeden. Binnen 5 tellen stonden we weer in de keuken in totale paniek. Bloed op de grond, de deur en natuurlijk Wieke’s vingers. Femke (een andere huisgenoot), Wieke en ik kunnen alle drie niet tegen bloed dus… Wat moesten we doen?! Mam had mij een EHBO doosje meegegeven dus hier zat van alles in wat we konden gebruiken, maar nogmaals… Wat moesten we doen?!
Gelukkig kon Denise nog wel goed nadenken en heeft ze Wieke’s vinger ingewikkeld met een steriel gaasje.  Omdat we niet goed wisten hoe de wond precies behandeld moest worden, en omdat we allebei nog steeds totaal van slag waren, zijn we naar het ziekenhuis gelopen. Helaas bleek het ziekenhuis dichtbij ons huis een kinderziekenhuis te zijn. Een zuster legde ons uit dat we naar het andere ziekenhuis moesten, maar dit ziekenhuis lag minstens nog een half uur lopen verderop. Aangezien we haar allebei met tranen in de ogen aankeken besloot ze snel even een kijken te nemen naar Wieke’s vinger. De wond was niet diep dus hoefde niet gehecht te worden, maar we moesten wel naar de apotheek om bepaalde soort pleisters te halen.
Door alle verdriet, schrik en opluchting kon Wieke haar tranen niet meer bedwingen en ik vervolgens ook niet. Dus daar stonden we dan. Twee meiden, één met een bebloede vinger, huilend in een kinderziekenhuis. De zuster glimlachte, “All women have that sometimes” en liet ons heel lief via de achteruitgang eruit.
Nadat we bij de apotheek de goede dingen hadden gehaald zijn we uiteindelijk toch bij de Hallgrímskirkja aangekomen, zodat ik mijn kaarsje aan kon steken ❤

Naast deze avonturen kreeg ik deze week ook nog een verrassing. Want ja, geen week gaat voorbij hier op dit eiland zonder in ieder geval één surprise 😉 Dit keer was het een verrassing uit Nederland. Ik kreeg een kaartje waarop stond dat ik een pakketje had gekregen die ik op kon halen bij het postkantoor. Vol nieuwsgierigheid stapte ik bij het postkantoor naar binnen om vervolgens nog nieuwsgieriger naar buiten te komen. Ik kon niet wachten om het pakketje thuis pas te openen dus hoppa, meteen weg met die verpakking:

Geloof het of niet, maar dit is een dikke reep chocola. Speciaal voor Valentijn van mijn veel te lieve vriend, super bedankt lieve Bram! Ik durf hem alleen nog niet op te eten, dus hij staat nu als een fotolijstje op mijn bureau 😀
Verder word ik nog steeds verwend met lieve kaartjes (dankjewel papa, mama, Inge, Joop, Boeba en oma’s & opa’s!!!) en leuke reacties. Dankjulliewel allemaal! Ik word er altijd helemaal blij van 🙂