Oké. Sorry, sorry, sorry voor dit cliché geslijm, maar deze vraag moet gewoon even gesteld worden: Kan dit land nog mooier worden?
Rome, Londen, Venetië, Athene… Allemaal steden waar ik hopeloos verliefd op ben. Maar zo verliefd zijn op een land? Dat heb ik nog niet eerder meegemaakt. Afgelopen week heb ik een fantastische trip gemaakt naar het zuiden van dit eiland. Maar we beginnen even bij het begin van de afgelopen weken.

In Nederland is er deze maand uitgebreid Carnaval gevierd. Hier in IJsland leek zich alleen geen spoor van Carnaval te bevinden. Totdat we in één keer een uitnodiging kregen voor een Carnavalsfeestje in Bar Ananas. We hebben snel gezocht naar iets waar we ons een beetje mee konden verkleden en met een beetje creativiteit is dat mooi gelukt:

Het was alleen een beetje jammer dat wij vrolijk verkleed de bar inliepen, om ons heen keken en allemaal doodnormaal gekleede mensen zagen zitten. Oeps… Toch was het ontzettend gezellig en een mooi avondje!

Zaterdag zijn we met de hele groep naar Árbæjarsafn geweest. Dit is een outdoor museum met allemaal huizen uit Reykjavík van jaren geleden. We hebben hier veel geleerd over hoe men vroeger leefde in IJsland. We hebben de lokale kerk gezien, een boerderij en een wat luxer woonhuis. Hieronder is de kerk te zien die in z’n geheel is verplaatst vanuit het Noorden:

Wat ik wel heel bijzonder vond was hoe men vroeger de schoenen maakte. Ik ken de IJslandse truien natuurlijk wel, maar dat ze vroeger ook hun schoenen maakten van wol was mij nog onbekend. De weeromstandigheden in IJsland zijn natuurlijk niet geschikt voor schoenen van wol, dus één paar schoenen (waar minstens een dag aan werd gewerkt) kon maar maximaal 3 dagen mee. Men drukte vroeger daarom de tijd uit in schoenparen. “How far is it from here to that city?” “Well, about 4 shoe pairs”. Dus ja, dat werd dan eerst een aantal dagen breien voordat je op pad kon…
Het museum is echt heel mooi om te zien en zeker leerzaam, dus ik kan het iedereen aanraden!

Zondag hebben we lekker gegeten in the Students Cellars en na de tijd gewandeld naar the Lighthouse, in de hoop the Northern Lights weer te zien. Helaas was dit niet het geval, maar don’t worry ze komen nog terug 😀

Stage lopen op Landakotsskóli is nog steeds erg leuk! Ik loop nu samen met Jon, een jongen uit Spanje, bij Grade 1 en Grade 4. Nog steeds doen sommige leerkrachten erg ‘moeilijk’ tegenover internationale studenten, maar dat schrikt ons niet af. We leggen de focus op de kinderen en die zijn fantastisch. Ik ken weliswaar gewoon wat IJslandse woorden! :O
We hadden ook het geluk dat we met Grade 4 mee mochten naar de City Hall vanwege het Peace Festival. Samen met nog allerlei andere kinderen van verschillende scholen vormden ze een groot koor.
De burgemeester van Reykjavík was ook aanwezig en er traden beroemde IJslandse zangeressen op (natuurlijk kwam ik er pas achter dat ze beroemd waren toen ik terug was op school…). Erg leuk en mooi om te zien!

Verder heb ik met Renske en Denise een bezoekje gebracht aan de vlooienmarkt. Renske heeft hier een super mooie IJslandse trui gescoord, hopelijk lukt mij dat ook nog! 😀

Maargoed, ik ging het hebben over onze journey to the South. Samen met Wieke, haar vriend Niels en Nikita gingen we op pad om het zuiden van IJsland eens van dichtbij te bekijken. We reden van de watervallen Skógafoss en Seljalandsfoss naar the Crashed Plane, van het zwembad in de bergen naar Vík en tot slot naar the Glacier Lagoon Jökulsárlón.

Tja, wat moet ik hier nou over zeggen? Het was simpelweg gewoon een geweldige dag. Alleen het uitzicht vanuit de auto was al super. Of we nou keken naar eindeloos veel sneeuw of staarden naar allerlei unieke, bijzondere, grote bergen… Het was prachtig.

En ja, af en toe zie je vanuit de auto ook gewoon helemaal niets.

De watervallen waren allebei ontzettend mooi en je zou er zo uren naar kunnen staren.
Seljavallalaug is toch ook een apart iets. Midden in de bergen is er ineens een zwembad uit de lucht komen vallen. Het water is niet heel erg warm, maar het uitzicht maakt alles helemaal goed. Op de parkeerplaats kwamen we een hond tegen die maar al te vrolijk in de sneeuw lag te rollen en, aan de sporen te zien, gaat hij regelmatig de bergen in om bezoekjes te brengen aan het zwembad.

The Crashed Airplane is ook gewoon gaaf om te bekijken. Je moet alleen wel even moeite doen om het vliegtuig te bereiken. Als je de weg in rijdt staat er een mooi bordje dat adviseert om dit pad alleen te betreden wanneer je een four by four car hebt, en dat hadden we natuurlijk niet. Op de weg lag wel wat sneeuw maar kom op, dat moet kunnen toch? Toch? Natuurlijk. Ik raad het alleen niet aan, tenzij je wel houdt van een spannend ritje 😉
Gelukkig zat Niels achter het stuur en hij kon de auto behendig besturen wanneer we wegslipten of bijna vastzaten in het water/ijs/sneeuw. Nikita, Wieke en ik zijn één keer uitgestapt om een berg sneeuw plat te stampen en af en toe hebben we met ingehouden adem gereden, maar het is gelukt. Zowel heen als terug 😀

Het zwarte strand van Vík was ook erg mooi. De golven zijn heel hoog en met de cliffs op de achtergrond is het de perfecte locatie voor een mooie film.

Tot slot reden we nog 2 uur door naar Jökulsárlón, the Glacier Lagoon. En ik gooi er gewoon weer een cliché in: het was zo adembenemend mooi!!! De ijsrotsen zijn echt gaaf en we hebben zelfs zeehonden zien zwemmen.
Het was inmiddels al 19:00 uur en het was al lekker donker toen we nog 5 uur terug moesten rijden. Maar dat was juist alleen maar super, want om de dag nog perfecter te maken lieten the Northern Lights zich nog even van hun mooie kant zien.

Oftewel, het was gewoon een fantastisch mooie dag. Ik kan er nog veel en veel meer over schrijven, maar ik denk dat in dit geval beelden meer zeggen dan woorden (en echte beelden zeggen weer meer dan foto’s, dus ik raad gewoon aan om even hierheen te komen en de trip zelf te ondernemen) ❤

Seljalandsfoss

Skógafoss

Seljavallalaug

The Crashed Plane

Black Beach Vík

Jökulsárlón

Eenmaal thuis overkwam me trouwens weer iets typisch. Het was inmiddels 01:00 uur en iedereen lag al lekker te slapen. Ik deed natuurlijk uiterst m’n best om zo stil mogelijk m’n tanden te poetsen. Ondertussen vond ik een kaartje onder m’n deur en enthousiast maakte ik het open. De doodse stilte werd ruw verbroken door Pharrell Williams die vrolijk begon te zingen over hoe Happy hij wel niet was. Van schrik gooide ik het kaartje weg en ik hoopte zo dat niemand er wakker van was geworden. Later vertelde Renske gelukkig dat ze niets had gehoord. De volgende dag bekeek ik het kaartje goed en toen werd ik er ook Happy van, dankjewel pap!