Voordat ik vertrok heb ik van mijn team een blocnote en een doosje gekregen met hierin een aantal briefjes. De bedoeling was dat iedereen hier een berichtje in stopte zodat ik in IJsland elke dag een briefje kon openen. Dit was een groot succes want het ging al vrij snel van een aantal briefjes naar een doosje dat niet meer dicht paste. Alle briefjes hangen boven mijn bed en dat zorgt elke ochtend wel voor een glimlach. De briefjes staan allemaal vol met leuke verhalen, tekeningen, foto’s en ze zijn stuk voor stuk geweldig. Hieronder een kleine impressie:

Het examen en alle essays zijn af, ingeleverd en (bijna allemaal) beoordeeld. Op zich schrijf ik dit met een voldaan en vrolijk gevoel, maar ook met een zware knoop in mijn maag. Ik mag Reykjavík nog maar twee weken mijn hometown noemen en dan is het voorbij. Gelukkig komt Bram op bezoek en sluiten we mijn avontuur af met een roadtrip door heel IJsland! Maargoed dat wordt een verhaal voor de volgende keer. De afgelopen weken waren namelijk weer helemaal top dus laten we daarmee beginnen 😉

Een hele tijd geleden (begin januari) hebben Bram en ik een poging gedaan om de hot river bij Hveragerdi te vinden. We hebben een hike gemaakt van ruim 2 uur in de sneeuw en wind, maar we hebben het lekkere warme water niet kunnen vinden. Omdat ik er toch nog graag een keer heen wil doen Wieke en ik nog een poging. Samen met een groep IJslanders lopen we de bergen bij Hveragerdi in en in plaats van sneeuw en wind is het nu zon, zon en nog eens zon. Wat een warmte, heerlijk!
De omgeving ziet er totaal anders uit, maar is minstens net zo mooi. Ik herken het punt waar Bram en ik zijn gestopt en teruggekeerd en werkelijk waar, het is maar 5 meter verderop… Arrrgh.
Natuurlijk kom ik niet bij de hot river aan zonder een slimme actie. Er ligt een dikke modderplas voor ons en ik hoor het mezelf nog zo zeggen: “I can walk through this.” En vervolgens zak ik doodleuk tot aan mn knie weg in de modder. Awesome. Snel de bikini dus maar aan, kleren uithangen in de zon en het water. Of nou ja snel… Het duurt een hele tijd voordat ik aan het water kan wennen. De IJslanders overdrijven niet wanneer ze het een HOT river noemen. Uiteindelijk vinden we een plekje waar het water te doen is. We genieten van het warme water en de zon op ons gezicht.

De laatste schooltrips zijn mooie afsluitingen van het vak Icelandic Nature and Cultural Legacy. Op onze één na laatste trip maken we een rondreis door Reykjanes Peninsula. We beginnen bij the Bridge between Continents, weer iets van mijn IJslandse bucketlist! De brug zelf stelt niet zo veel voor, maar het geeft een stoer gevoel dat je binnen een paar stappen van de Euraziatische plaat naar de Noord Amerikaanse plaat kunt lopen. Vervolgens rijden we naar de zee waar we genieten van een Harry Potter-achtige omgeving: Het water klotst wild tegen de ruwe kliffen, we worden omsingeld door meeuwen en helemaal bovenaan genieten we van een ontzettend mooi uitzicht.
Het volgende ding op het programma is Gunnuhver. Mocht je hier ooit heen gaan, zorg dan dat je iets hebt waarmee je je neus af kunt schermen want jemig, wat een stank. Het is zeker wel de moeite waard hoor! Het is een actief geothermal gebied vol hotsprings en stoom. Men heeft er een brug overheen gebouwd zodat iedereen de bijzondere kokende plassen kon zien alleen is de brug door een uitbarsting ingestort. De resten liggen er nog steeds en dat zorgt voor een creepy uitzicht.
Next up is Krýsuvík, weer een geothermal gebied met een hot river en meerdere kokende plassen. Het water is zo blauw dat het gewoon nep lijkt. Het duurt alleen even voordat Wieke en ik hier aankomen, wij waren namelijk nog in de bus druk aan het zoeken naar Wieke’s sjaal. We zouden toch zweren dat haar sjaal hier lag?! Als ik naar buiten stap en me omdraai, staar ik een tijdje naar het logo van de bus. Het duurt een minuutje voordat ik me besef dat ik dat logo nog niet eerder heb gezien en dan valt alles op z’n plek: zo blond als we zijn hebben we totaal niet opgemerkt dat we al een kwartier zijn wezen rijden in een totaal andere bus… Smart. Gelukkig doen de buschauffeurs moeite voor ons en sturen ze Wieke’s sjaal naar haar op. De volgende en laatste stop is Kleifarvatn: een super mooi meer waar je heerlijk kunt genieten van de stilte. Echt waar, als iedereen stil is, is je ademhaling het enige wat je hoort.

Bridge between Continents

Reykjanestá, Valahnúkar

Reykjanestá, Valahnúkar

Reykjanestá, Valahnúkar

Gunnuhver

Gunnuhver

Kleifervatn

Kleifervatn

Kleifervatn

With Nikita

Kleifervatn

Kleifervatn

Ik moet mezelf echt dwingen om uit bed te rollen voor onze laatste schooltrip. Vrijwel iedereen in onze vriendengroep geeft het op en meldt zich af, maar Wieke en ik lopen die hard als twee lijken naar school. Waarom? Well, daar moeten we een paar dagen voor terug…

Het stond al een paar weken gepland: een weekendje naar de Westman Islands. Alles was geregeld, van de tent tot aan een ticket van de ferry. Dan ineens krijgen we op donderdag een mailtje dat de ferry is gesloten vanwege werkzaamheden. We kunnen wel tickets krijgen voor een andere veerboot, van 3 uur lang, maar die vertrekt vanaf een totaal andere plek. Wieke en ik zitten wanhopig naar oplossingen te zoeken om op die plek terecht te komen, alleen zit alles een beetje tegen. Er vertrekt een bus vanuit Selfoss (een plaats ongeveer 60 minuten verderop) om 06:30. Het probleem is alleen dat er na 00:00 uur geen bussen meer vertrekken vanaf Reykjavík dus het lijkt allemaal een beetje hopeloos, totdat Ramon ineens de deur opengooit met een briljant idee: laten we nu de bus pakken, kamperen in Selfoss en vanaf daar de bus van 06:30 nemen naar de veerboot! We wisselen wat vragende blikken, halen de schouders op en klappen de laptops dicht. Daar gaan we!
Vervolgens gaat de tijd razend snel. We verdelen de taken (boodschappen doen, spullen pakken, tent regelen, andere mensen op de hoogte stellen) en rennen als kippen zonder kop door het huis heen. Het lukt ons uiteindelijk wel: binnen een uur staan helemaal klaar bij het busstation, samen met Félicien en Jon. We nemen de bus naar Selfoss en daar vinden we binnen een kwartier de perfecte kampeerplek. Het is inmiddels al 23:00 uur, dus helemaal donker.
Nadat we de tenten hebben opgezet ploffen we neer in het gras. Het was echt een fantastische avond: chips, muziek en the Northern Lights boven onze hoofden. Het Noorderlicht is overal en we genieten vollop, denkend dat het niet beter kan worden, maar dat hadden we mis. Ineens trekt er een flits door de lucht en voor het eerst in onze IJslandse periode zien we het Noorderlicht zoals op de souvenirs. Het is paars, roze, geel, groen en het vliegt en danst maar door. We kunnen hier niet in stilte van genieten, bij elke flits wordt er gejoeld en gegild omdat we onze ogen simpelweg niet kunnen geloven. Foto’s hebben we helaas niet kunnen maken omdat we de aandacht 100% op de lucht wilden houden.
Wanneer de lucht weer tot rust is gekomen beseffen we ons hoe moe we zijn. We genieten nog even van een kopje thee bij een benzinestation en liggen vervolgens rond 01:00 uur in de tenten. Om 05:00 uur beginnen we aan een lange, maar fantastische dag. We komen om 07:00 uur aan bij de veerboot, alleen is het nog helemaal uitgestorven aangezien de boot pas om 11:45 uur vertrekt. We laten ons niet uit het veld slaan en maken er het beste van. De muziek gaat aan, de matjes en slaapzakken worden erbij gepakt en daar zitten/liggen we dan. Op de grond voor het kantoortje van de veerboot. Wat een gezelligheid 😉
Na ongeveer een half uur gaan Jon en Félicien op zoek en komen terug met het goede nieuws dat ergens verderop een benzinestation open is. Het benzinestation waar we ons de komende 3 uur helemaal thuis voelen. We drinken koffie, doen spelletjes en kletsen over van alles en nog wat. Na wat voelt als een eeuwigheid komt de rest van de groep aan met de gehuurde auto en we stappen met z’n allen op de boot, eindelijk op weg naar de Westman Islands!

Ik geniet even van het uitzicht, maar voel me al snel niet helemaal lekker op het dek (tja, boten gewoon echt niet mijn ding). Wel heb ik het geluk dat een walvis een eindje verderop voorbij zwemt!! Ben zo blij dat ik er toch één heb gezien, nu baal ik een stuk minder van mijn avontuur op de Whale Watching trip. De rest van de boottocht hebben Wieke en ik slapend doorgebracht in de bioscoop. Als we vervolgens half slapend de boot aflopen zijn we meteen verkocht. De Westman Islands zijn zo mooi!!! Het lijkt echt wel een sprookjeseiland, met de vulkanen, bergen, meeuwen en zee om ons heen. We gaan meteen op pad en komen aan bij de olifantenrots. Het is super bizar, maar die rotsen lijken echt op een olifant. We lopen vervolgens een tijdje verder en besluiten Heimaklettur te beklimmen. Man, deze hike is echt een dikke vette aanrader! Het begint met het beklimmen van meerdere ladders en gaat dan over in een bergpad. Het weer was zo heerlijk dat we zonder jas gewoon nog zwetend omhoog liepen. Het is echt fantastisch. Rechts zie je de Westman Islands liggen en links IJsland.
We zijn zo overwhelmed bij het uitzicht dat we gewoon doorlopen, het verkeerde pad in. In plaats van het echte bergpad volgen we een schapenpad, wat natuurlijk best gevaarlijk is om te doen. Die beesten lopen op de meest steile plekken. De schapen zijn trouwens best behoorlijk groot en het is zo bizar om zo hoog op de berg ineens een kudde te zien lopen. Je ziet ze echt op de meest gevaarlijke plekken staan, waardoor je je afvraagt hoe die beesten hier ooit weer weg komen. Na een tijdje wordt het toch echt steil dus Wieke en ik besluiten om te stoppen en gewoon te genieten van het mooie uitzicht dat we nu al hebben.

Climbing Heimaklettur

Climbing Heimaklettur

Visit the Westmann Islands

Voor een filmpje van deze hike, klik dan hier!

Eenmaal weer op de begane grond besluiten we uit eten te gaan. Na de tijd kletsen we met z’n allen een tijdje na om vervolgens weer de spullen te pakken, op zoek naar een nieuwe kampeerplek. We nestelen ons op een mooie locatie, wat alweer gewoon perfect is. Op de boot op de terugweg zien we zelfs een schilderij van deze plek. We proppen ons met z’n allen in één tent om de laatste nacht mooi af te sluiten.
De volgende dag is het weer helaas wat minder. De meeste mensen vertrekken naar huis, maar Wieke, Jon en ik blijven nog een dagje. We willen namelijk zo veel mogelijk zien van dit mooie eiland. Het zuidelijkste puntje blijkt ook mooi te zijn dus we beginnen die kant op te lopen. Na een tijdje rijdt er een auto langs en we gaan vervolgens liftend verder. De man in de auto woont al zijn hele leven op het eiland en verteld ons wat interessante dingen. Hij zet ons af op de berg in het zuiden. Hier genieten we opnieuw van het uitzicht, de stilte, schapen, meeuwen en jazeker, pepernoten.
Vervolgens besluiten we langs de kust terug te lopen naar de haven in het noorden. Onze hike is opnieuw helemaal super. Het regent een beetje maar die verkoeling is juist wel lekker. Het terrein gaat van zwart zand naar de meest rare stenen ooit, van grasland vol met schapen en paarden naar een wandelpad langs steile kliffen. Eenmaal aangekomen in de ‘stad’ van de Westman Islands doen we wat boodschappen en ploffen vervolgens neer in een koffiewinkeltje.
Na een paar uur hebben we weer wat energie verzameld en we gaan op weg naar het vulkaan museum. In dit museum krijg je alles te horen en te zien van de vulkaanuitbarstingen in 1973. Het is erg interessant, indrukwekkend en adembenemend. ’s Ochtends om 02:00 barstten beide vulkanen onverwachts uit en in één dag moesten 5000 mensen evacueren. Alles, maar dan ook echt alles, moest achtergelaten worden. Alle boten die op dat moment op zee waren kregen noodmeldingen om meteen naar de haven van de Westman Islands te gaan. Helikopters vlogen heen en weer om ouderen en zieke mensen mee te nemen. Wonderbaarlijk genoeg is het gelukt. Het eiland was op tijd geëvacueerd. Het duurde 6 maanden voordat de uitbarstingen waren gestopt en alle huizen, winkels, auto’s etc. lagen meters diep onder het as. Het duurde een hele tijd om alles uit te graven, maar na ongeveer anderhalf jaar kwam drie kwart van de bevolking weer terug om het leven weer op te pakken. In het museum is een huis te zien dat is uitgegraven en alles is nog precies zoals het halsoverkop is achtergelaten. Vieze borden, kledingstukken, speelgoed, alles ligt er nog. Erg indrukwekkend dus.
Na weer een mooie dag vertrekken we om 18:30 uur met de veerboot terug naar IJsland en rond 21:00 uur zijn we weer thuis. Te moe om nog wat te eten duik ik m’n bed in, beelden van schapen, meeuwen, vulkaanuitbarstingen en prachtige uitzichten vliegen door mijn dromen 😉

Camping spot #1

05:15, good morning!

Waiting for the ferry, 4 hours long

Visit the Westmann Islands

Heimaklettur

Heimaklettur

Heimaklettur

Heimaklettur

Heimaklettur

Visit the Westmann Islands

Heimaklettur

Heimaklettur

Heimaklettur

Heimaklettur

Heimaklettur

Heimaklettur

Staring contest

Camping spot #2

Camping spot #2

Visit the Westmann Islands

Visit the Westmann Islands

Relics of the volcano eruption

Visit the Westmann Islands

Painting of our camping spot #2

Goed, we zijn weer terug bij onze laatste schooltrip. Na deze gave, maar vermoeiende dagen, lopen Wieke en ik dus als twee lijken naar school. De anderen hebben zich allemaal afgemeld en liggen nog lekker in bed. Het was even pittig, maar ik ben achteraf echt blij dat we zijn gegaan. De trip duurde de hele dag en we hebben allerlei nieuwe en interessante dingen gezien.

Het is een schooltrip waar geschiedenis en aardrijkskunde zijn gecombineerd. Tijdens een kleine hike krijgen we uitleg over de verschillende soorten stenen en uitleg over beeldhouwwerken van een IJslandse kunstenaar. We brengen een bezoek aan een museum van Snorri (een beroemde IJslander), zien meerdere kunstwerken en genieten van de langste waterval van IJsland. Deze dag was een super afsluiting van het vak Icelandic Nature and Cultural Legacy ❤

De rest van de dagen waren niet heel bijzonder. Ze bestonden uit verslagen, presentaties en leren voor het examen. Natuurlijk hebben we wel veel afgesproken met iedereen. Gezellig koffie drinken, uitgaan, picknicken (in IJsland jazeker), uit eten bij the Roadhouse, het zit er allemaal bij. Ook hebben we bij Loft meegedaan aan Swap ‘till you drop en dit was een erg… bijzondere ervaring.
Iedereen gooit daar gewoon kleren neer die niet meer nodig zijn en je mag gewoon alles (gratis!) pakken. Het is echt gekkenhuis. Allemaal vrouwen duiken de kledingstapels in, op zoek naar iets leuks. En ja, daar stond ik ook tussen. Het voelt echt verkeerd om gewoon zomaar kleren mee te nemen, maar ik ben toch mooi naar huis gegaan met twee vestjes, een lekkere trui en een oranje shirt voor Kingsday! Ramon, Wieke en ik hebben ook zelfs Kings Night gevierd hier in Reykjavík. Vol trots in het knal oranje blousje met haar-extensions in de kleuren van de Nederlandse vlag.

Okee, nu heb ik alles wel verteld over afgelopen weken. Op dit moment is Bram op weg naar IJsland en begin ik straks aan mijn laatste trip door het fantastische, magische, wilde en mooie land waar ik inmiddels gewoon al 4 maanden woon ❤