Sightseeing LA
Die ochtend sliepen we redelijk uit, wat achteraf niet zo’n slim plan was. Die dag gingen we namelijk de highlights van LA opzoeken en daar was wel wat tijd voor nodig. Als eerste reden we naar Venice Beach. Het was heerlijk weer en lekker druk. In de souvenirshops hebben we nog wat leuke kleren gescoord en zijn nog even blijven kijken bij het skate-park. Dat was echt gaaf, al die skaters zijn zo goed! Zelfs kleine jongetjes doen de engste sprongen. Ook hebben we nog even over Santa Monica Pier gelopen, ook al zo mooi.

Daarna sprongen we snel de auto weer in en reden we naar Hollywood. Van een grote afstand zagen we het Hollywood-sign al staan. Het was daar echt zo ongelooflijk druk, het leek wel een circus. Zoveel reclame-borden, zoveel rare mensen… We zagen zelfs een Marilyn Monroe langslopen. Omdat we in tijdnood zaten en het erg druk was reden we gewoon langs de Wall of Fame en hebben de sterren een beetje vanuit de auto bekeken. Vervolgens gingen we naar Beverly Hills. Niet normaal hoe rijk die mensen daar zijn! We reden ook even langs het huis van Zac Efron, alhoewel je van zijn huis niet veel kunt zien. We hebben wel nog even geplankt op het muurtje bij zijn oprit! Ook zijn we nog even in het Beverly Hills Hotel geweest. Daar heb ik een Beverly Hills-badeend gescoord, die moest gewoon in mijn verzameling.

Think blue
Omdat het steeds zo lang rijden was, was het al bijna tijd voor de baseballgame. Snel de auto in dus en rijden naar hartje LA, naar het stadion. Daar zouden we Douglas, Sue, Chris en Caitlyn treffen en samen genieten van de wedstrijd. Aangezien we nog niet gegeten hadden namen we daar nog even een broodje. We hadden erg mooie plekken, alles was goed zichtbaar. De wedstrijd (Dodgers vs Astron) begon gelukkig bijna meteen. Wij waren natuurlijk helemaal voor de Dodgers want dat was LA. Het was echt weer typisch dat ik een rode trui aangetrokken had, terwijl het hele stadion blauw was voor de Dodgers en er in het bos achter het stadion ernstig groot ‘THINK BLUE’ stond. Maarja, wist ik veel… Ik heb het wel weer goedgemaakt door met een blauwe Foamfinger de Dodgers gillend aan te moedigen. Het was voor de Amerikanen een saaie wedstrijd met weinig spanning. Maar voor ons was het geweldig, iedereen deed fanatiek mee en de sfeer was geweldig. Het begon al met het Amerikaanse volkslied dat gezongen werd door een klein meisje. We hebben erg gelachen tijdens de ‘7 inning stretch’, die speciaal gehouden werd voor het publiek zodat ze even hun benen konden strekken. Dat was gewoon heel normaal daar maar voor ons dus niet. We waren dus ook heel verbaasd toen iedereen ineens ging staan en een man midden op het stadion een liedje begon te zingen. Douglas legde ons snel uit dat we gewoon mee moesten dansen en zingen en dat deden we natuurlijk ook. Echt humor was dat. Ook hebben we gelachen om de smilecam en de kisscam, die tijdens een van de andere pauzes door het publiek liep. Als je dan in beeld kwam moest je lachen en bij de kisscam moest je elkaar kussen. Godzijdank zijn wij niet in beeld gekomen. Een van de mooiste dingen was dat een jongen zijn vriendin ten huwelijk vroeg toen de kisscam op hun gericht was. Echt een gelukkig moment was dat.
Bij de 9e inning werd het pas echt spannend, het blauwe team had alle drie de honken vol staan dus de overwinning was nabij. Toch ging het mis en even later gebeurde het echt, na een mooie bal kon een speler twee honken verder rennen en was hij binnen. Wat later werd de overwinning gevierd met prachtig vuurwerk. Een mooie afsluiter van Los Angeles!