Bonje met de indianen

Na een benauwd nachtje toch lekker uitgeslapen. We ontbaten weer eens lekker buiten in het zonnetje en gingen op weg naar de tour door de Upper Antelope Canyon. Daar parkeren we de camper, papa en Inge melden zich in het kantoortje en wij moesten ondertussen even wachten. Dat deden we dus ook braaf: we wachten, wachten en nog eens wachten. Op een gegeven moment heb ik er tabak van en wil gaan kijken waar ze blijven. Op het moment dat ik de deur open wil doen wordt de deur al opengegooid en vliegt papa naar binnen. Ik schrik me rot en vraag wat er aan de hand is. Pap zwaait wat met zijn hand en ik kom erachter dat hij aan de telefoon is. Geïrriteerd hoor ik hem nederlands praten en ondertussen zet hij de hele camper overhoop. Sophie, Romée en ik kijken elkaar verwilderd aan, aangezien wij nog steeds geen flauw idee hebben wat er in vredesnaam aan de hand is! Ondertussen is Inge ook de camper ingevlogen en is pap gaan helpen met de camper nog verder overhoop halen. Langzamerhand komen we tot de conclusie dat ze iets kwijt zijn, dus willen we helpen zoeken. Maar als ik vraag wat er gezocht wordt rent pap de camper weer uit zonder enige uitleg. Inge draait zich naar ons om en legt uit dat pap deze ene bevestiging thuis heeft laten liggen, de enige van de hele vakantie! Natuurlijk levert dat meteen problemen op: pap staat niet op de lijst, wij wel. Arme papa, aangezien hij nog wel de fototour gereserveerd had om mooie foto’s te kunnen maken.
Toch wist hij zeker dat hij die bevestiging heeft gehad en dus goed gereserveerd heeft. We sluiten de camper af en lopen achter pap aan het kantoortje in. Man wat een drukte! De hele vakantie was lekker rustig maar dit was echt een puinhoop. Na even zoeken zien we pap helemaal achterin bij de balie ruzie maken met een meisje die er werkt. Eenmaal gearriveerd horen we het probleem: pap mag echt niet mee. Wel mag hij mee met ons, de gewone tour, maar dan zit hij met weet ik niet hoeveel mensen in een groep en dat ziet er niet bepaald uit alsof je foto’s kunt maken. Pap blijft pushen en probeert haar zover te krijgen om te kijken naar de verzonden mails, maar dat weigert ze. Inmiddels hebben veel mensen onze ruzie door en een ander meisje die er werkt zegt dat Michael het misschien wel weet. Natuurlijk vragen wij dan meteen om Michael maar dat kan dan ook weer niet. Na een hoop gezucht en gekreun komt uiteindelijk een streng-kijkende man aanzetten die Michael moest zijn. Hij negeert ons volkomen, kruipt achter zijn pc, logt in en heeft binnen 5 tellen de mail gevonden. ZUCHT! Hij mompelt tegen het meisje, die steeds chagrijniger en chagrijniger begint te worden, dat ze pap moet inschrijven. Ze zegt geen woord, krabbelt op een formuliertje en roept ons de prijs toe.
Inge doet nog even een duit in het zakje en zegt dat een excuus wel op z’n plek is, aangezien we nu peperduur met Nederland hebben zitten bellen voor iets wat totaal niet nodig was. Ze kijkt ons met een boze blik aan en roept “Now you think I’M rude?!” Ik had nog even “YES!” geroepen maar papa en Inge houden de eer aan zichzelf, lopen weg en we duiken een truck in. Gelukkig pap in een andere truck, de fototruck. Alles toch nog goed gekomen dus.

Het ritje naar de canyons was echt heerlijk, maar niet heus: hobbel de bobbel de hobbel de bobbel de hobbel de bobbel de hobbel. Als je nog niet misselijk was van die ruzie van net dan werd je het dan wel. Onderweg zaten we tevreden te praten over het feit dat we een klein groepje hadden, dus mooi rustig door de canyons. Nou rustig? Amehoela! De truck wordt geparkeerd tussen nog veel meer andere trucks en alleen de ingang van de canyons stond al vol met mensen. En ja hoor, eenmaal in de canyons was het feest. Iedereen raakt zijn eigen gids kwijt, staat in de weg, duwt, trekt etc etc. Niemand weet wat die moet doen aangezien alle gidsen schreeuwen en roepen tegen alles en iedereen om een beetje de groepen bij elkaar te houden. Toch waren de canyons prachtig. We hebben er erg van genoten ondanks alle chaos. Wel hoopten we dat pap wat mooie foto’s heeft kunnen maken zonder alle mensen, en goddank, dat heeft ie (:

Na deze gezellige tour stappen we de camper in op weg naar Monument Valley. We gaan meteen het park in het wauw het is prachtig! Het uitzicht, bekend uit heel veel indianenfilms, is werkelijk supermooi. Na een grappige fotoshoot lopen we nog even door het souvenirwinkeltje maar lopen daar ook bijna meteen weer weg. Wat een prijzen!
Ondanks dat we de Indianen totaal niet mogen is het landschap prachtig, daar kunnen we niet onderuit. Ik kijk mijn ogen uit onderweg naar onze campground. Daar genieten we nog even van het Mexicaans van gister. Dan kruipen Romée, Sophie en ik op de bank voor een DVD’tje en vervolgens lekker vroeg naar bed.