Klimmen, springen, abseilen en zwemmen in de canyons

Die dag moesten we vroeg op, net zo vroeg als René, Romée en Sophie (om ongeveer 6 uur) en samen gingen we naar de plek waar we verzamelden. Toen we kennis hadden gemaakt met onze begeleider, Hank, vertelde hij ons dat we me met z’n drieeën zouden rondtrekken. We hadden verwacht dat we minstens met een hele groep waren ingedeeld dus dat was een enorme meevaller, gewoon privé les!

Nadat we de charmante schoenen aangetrokken hadden en de ‘regels’ besproken hadden gingen we op weg naar de plek waar het allemaal ging gebeuren. Alleen de weg ernaartoe was al een heel avontuur. We werden in de auto helemaal door elkaar geshaked door de onregelmatige weg en de vele stenen en kuilen. Er was wel een prachtig mooi uitzicht waar we erg van genoten. Na ongeveer drie kwartier gereden te hebben waren we er. Midden tussen twee grote canyons. Het was lekker weer, (nog) niet te warm en niet te koud. Natuurlijk moesten we voor het abseilen helemaal bovenaan zijn en dat kan niet met de auto. Het was dus al een hele klim om er te komen! Allemaal zandweggetjes, omhoog, omlaag, omhoog, omlaag… De grote rotsblokken die we moesten passeren waren ook niet al te makkelijk. Na ongeveer een klim van drie kwartier hielden we een korte pauze op de enige plek waar we onze flesjes even konden vullen. We hadden gezelschap van mensen met een zeer zwaar geloof. De vrouwen hadden allemaal dezelfde vlecht in en dezelfde jurk aan. De jongens allemaal een soort uniform maar toch klommen ook zij heel wat af! Alhoewel ze niet verder gingen dan die plek. Daarna werd het alleen maar lastiger. Op een gegeven moment scheen de zon ook de canyon in dus werd het ontzettend warm. Vooral omdat het steeds meer klimmen begon te worden. Na ongeveer een uurtje klimmen stopten we weer en maakten we ons klaar voor het abseilen, het echte werk. Met een helm, klimtuig, allerlei cabines en een grote rugzak zagen we er toch best wel professioneel uit. We waren er helemaal klaar voor.

De eerste afdaling was niet zo’n groot probleem. Vooral omdat we het al een aantal keer gedaan hebben in Zweden. Ons geheugen moest wel weer een beetje opgefrist worden dus namen we de trucjes, lussen, cabines enz. samen nog een keer door. Daarna werd het al wat avontuurlijker, namelijk door het water. Vooral de derde afdaling was echt super! Het was echt een smalle spleet tussen de canyons net zoals je het altijd op foto’s ziet. Ik ging als eerste dus wist niet precies wat me te wachten stond. Toen ik helemaal beneden was riep Hank: “Okay and now throw your autoblock away!” (de autoblock is de rem). Dus natuurlijk trok ik de autoblock nietsvermoedend eraf en meteen viel ik met een vaart naar beneden in het ijskoude water! Ook het feit dat ik meteen koppie onderging maakte het alleen maar erger. Nouja, erger… Het was echt hartstikke gaaf.  

Daarna kregen we wat normalere afdalingen. Natuurlijk stuk voor stuk hartstikke spectaculair, maar niet met extra water of zo. Wel was er een hele steile, maar die afdalingen zijn alleen maar eng aan het begin. Nadat we wat geluncht hadden begonnen we aan de laatste twee spectaculaire afdalingen. De eerste was zelfs zonder touw! Inge was aan de beurt om als eerste te gaan maar dat leek haar toch maar niet zo’n goed idee. Ik wilde het wel gewoon proberen, kijken hoe ver ik kwam. Want ook beneden lag weer ijskoud water op ons te wachten. En ja, eenmaal beneden kon je niet meer omhoog via die rotsen. Het waren namelijk ook niet echt rotsen maar meer wanden. Er was een spleet met aan beide kanten grote wanden en omdat alles zo glad was mocht ik mijn voeten nergens op zetten omdat ik dan 100% weg zou glijden, recht in de spleet. Aan mijn handen had ik ook niet veel want er was niks, maar dan ook helemaal niks, waar ik me aan vast kon houden. Nee, ik moest het doen met mijn knieën… Dus mijn hele gewicht rustte op mijn twee knieën die ik met alle kracht tegen de wanden gedrukt hielt. Best wel eng, want toen ik tussen mijn benen door keek kon ik zien hoe diep de spleet ging met aan het einde allerlei rotsblokken. Stukje voor stukje schoof ik mijn knieën steeds verder en uiteindelijk kon ik op een rotsblokje staan, vlak boven het water. Hank legde me uit dat ik lekker in het water mocht springen! Awesome… Alleen moest ik wel ver springen, het was ernstig droog dus het water lag laag en er zaten behoorlijk grote rotsblokken aan de oppervlakte. Ik had al snel door dat ik niet lang moest nadenken maar gewoon springen dus ik telde af en sprong. Het was echt heel erg koud, maar de sprong was gaaf. Inge ging op een andere plek abseilen en eindigde ook in het lekkere water.

We waren alweer bijna klaar, nog maar een te gaan. Maar die laatste was toch wel echt het allergaafst! Omdat we bovenaan nooit konden zien hoe diep het was, hoe hoog, hoe ver en hoe de rotsen liepen luisterden we altijd naar de klap die de touwentas maakte. Hoe langer het duurde tot de klap, hoe hoger. En deze duurde echt lang! Hij gooide de tas, wij luisterden, Inge en ik wierpen elkaar een geschokte blik toe en toen kwam de klap. Ernstig hoog dus! Maar dat vonden we niet erg. Ik was weer aan de beurt om als eerste te gaan dus ik maakte me snel helemaal klaar om te gaan, ik had er zin in! Hank zei nog even: “I won’t tell you anything about this one, I will just let you enjoy and discover it all yourself! It’s gonna be a challenge though… Good luck!”
En ja, die woorden maakten het nog wel even wat spannender. Het begin leek niet veel anders als de anderen, maar dat werd al gauw anders. Op een gegeven moment ontstond er een spleet en ik (niet erg slim) zat met beide voeten aan een kant van de spleet, die steeds breder werd. Nou ben ik niet bepaald de lenigste dus dat werd algauw een probleem. De spleet was wel heel mooi en liep heel ver door de canyon in, daar heb ik nog wel even van genoten. En toen kwam toch echt het moment dat ik mijn voeten moest laten gaan. Met een klein sprongetje naar achteren maakte ik mijn voeten los van de wanden en vloog een heel stuk de spleet in. Na eventjes heen en weer gebungeld te hebben zakte ik weer verder en verder. Inmiddels had ik al wel weer een rotswand gevonden waar ik mijn voeten tegenaan kon zetten en liep verder naar beneden. Maar al snel kwam obstakel no. 2, het einde van de rotsen. Natuurlijk zit het allemaal tussen je oren, want je zit hartstikke vast aan de touwen dus er kan niks gebeuren! Maar toch was het wel griezelig om een sprongetje te maken en weer een stuk naar beneden te zakken. Ik kon inmiddels te bodem al zien. Ook hier zat een dunne spleet en aan de andere kant weer ijskoud water. Ik ging lekker op een rotsblok staan, maakte me los van de touwen en wachtte op Inge en Hank voordat ik het koude water weer zou trotseren.

Daarna was het alleen nog maar wandelen, terug naar de truck. Ook dat was gaaf, met nog wat riviertjes waar we doorheen moesten en rotsblokken. Voor de rest was het gewoon dezelfde weg terug, maar dan in de zon. We droogden dus lekker snel op! Toen we eenmaal bij de truck aankwamen merkte ik pas hoe moe ik eigenlijk was. Het was inmiddels al 5 uur en we waren om 9 uur begonnen met klimmen. Hank trakteerde ons nog even op een ijsje in Arizona, de derde staat die we bezochten. Ook dat was niet normaal! Ik nam een bolletje en serieus, ik overdrijf niet, een zo’n bolletje was ongeveer drie bolletjes van onze van der Poel bij elkaar… Bon appetit!

Eenmaal terug bij het Adventure Company namen we afscheid van Hank, die we zeker nog wel gaan mailen, leverden onze spullen in en namen de eerste de beste Shuttle terug naar onze campground. Bij het Adventure Company kwamen we Papa en Sophie ook tegen die inmiddels al een tijdje terug waren. Bij de camper genoten we van een ovenpizza, die toch best lekker smaakte vanwege de enorme trek. Die avond was het natuurlijk vroeg naar bed en meteen vielen we als een blok in slaap. Het einde van een geweldige dag.